Sąsiedzi oczywiście od razu się o wszystkim dowiedzieli. W wiosce nie ma tajemnic. Gdy tylko światła reflektorów Siergieja zniknęły za rogiem, przy studni zebrali się naczelni strażnicy miejscowej moralności.
„Powiedziałam jej” – powiedziała głośno ciocia Klawa, sąsiadka z naprzeciwka, poprawiając chustę na głowie. „Dokąd poszła? Wyjechała do miasta. Myślała, że będzie żyła jak królowa? A on ją wyrzucił jak szmatę”.
„I zostawił dziecko” – wtrącił inny, Baba Nyura. „Co za hańba. Teraz będzie cierpieć w samotności. Dziecko bez ojca to kaleka losu”.
Tania słyszała te rozmowy. Każde słowo uderzało ją w nerwy jak trzask bicza. Chciała krzyczeć, trzasnąć oknem, ale bała się obudzić Miszę. Duma nie pozwalała jej płakać w miejscu publicznym. Po prostu odwróciła się od okna, usiadła na skrzypiącym krześle i cicho wyszeptała do syna: „Damy radę. Jesteśmy silni”.
Ale trudno było sobie poradzić. Pieniędzy starczało tylko na chleb i mleko. Piec potrzebował drewna na opał, a Tania nie miała siły go dźwigać. Dziecko często chorowało z powodu wilgoci, a kaszel Miszy przebijał nocną ciszę domu. Sąsiedzi nie spieszyli się z pomocą, bardziej interesowali się rozmową o tym, jak szybko Tania się podda i wyjedzie do miasta w poszukiwaniu łatwiejszego życia albo wróci do rodziców, którzy dawno temu się z nią rozstali.
Jednak los przygotował niespodziankę, której nikt się nie spodziewał.
