Pewnego szarego wtorku, gdy deszcz ze szczególną siłą walił w dach, do wioski podjechał samochód. Nie był to stary żiguli ani traktor. Czarny, wypolerowany SUV powoli toczył się błotnistą drogą, płosząc kury i uciszając psy. Samochód zatrzymał się tuż przed bramą domu Tani.
Sąsiedzi we wsi śmiali się z Tanyi, gdy jej narzeczony zostawił ją
Drzwi się otworzyły i na ziemię weszła kobieta. Wiera Iwanowna, matka Siergieja.
Mieszkańcy wioski mówili, że była wpływową bizneswoman, twardą i bogatą kobietą. Sąsiedzi, którzy stali na straży przy bramie, natychmiast zamilkli. Szepty ucichły. Wszyscy patrzyli, jak Wiera Iwanowna, ubrana w drogi płaszcz i buty, które kosztowały więcej niż cały dom Tani, pewnie stąpała po błocie, nieświadoma tego.
Nie pukała. Po prostu otworzyła furtkę i weszła na podwórze. Tania, słysząc kroki, wyszła na ganek. Czuła się fatalnie w starym swetrze, z oczami załzawionymi, trzymając syna w ramionach. Wiera Iwanowna zatrzymała się na dole i spojrzała w górę. Jej twarz była surowa, bez ani jednej zmarszczki litości, ale i bez gniewu.
„Tatiana?” zapytała. Jej głos był niski i władczy.
„Tak” – odpowiedziała cicho Tanya, instynktownie mocniej przytulając dziecko.
„Wiero Iwanowno... Chodźmy do środka. Zimno tu” – warknęła teściowa.
