Weszli do jedynego pokoju. Wiera Iwanowna szybko rozejrzała się po okolicy: łuszczące się ściany, stare łóżeczko, zimny piec. Zdjęła rękawiczki, położyła je na stole i odwróciła się do synowej.
„Zadzwonił do mnie Siergiej” – zaczęła. „Powiedział, że się rozstaliście. Że sami o tym zdecydowaliście”.
Tanya się zarumieniła.
„Skłamał. Porzucił nas. Powiedział, że nie zaakceptujesz swojego wnuka”.
Wiera Iwanowna uśmiechnęła się, ale w jej uśmiechu nie było radości.
„Mój syn jest tchórzem. Wiem to od dawna. Ale jest też kłamcą”.
Podeszła do Miszy, który patrzył na nią szeroko otwartymi oczami. Kobieta wyciągnęła palec, a chłopiec chwycił go swoją małą rączką. Wiera Iwanowna zamarła na sekundę, jakby zastanawiając się nad czymś w sobie. Potem wyprostowała się i spojrzała prosto na Tanię.
„Posłuchajcie mnie uważnie. Nazwisko dziecka jest moje. Krew jest moja. Nie pozwolę, żeby mój wnuk dorastał w stodole i żywił się powietrzem. I nie pozwolę, żeby matka mojego wnuka była upokarzana przez lokalne plotki”.
