Serce mająca kelnerka cicho karmiła czterech głodujących sierot, gdy nikt inny nie chciał im pomóc. Lata później dzieci wróciły jako odnoszący sukcesy dorośli, niosąc ze sobą dar zmieniający życie oraz wdzięczność, która odmieni kobietę, która kiedyś je uratowała.

Przemieszczały się z miasta do miasta przez tygodnie po tym, jak ich ostatnie miejsce w rodzinie zastępczej rozpadło się w chaos – coś z dokumentami, przepełnionymi schroniskami i systemem, który często zapominał o dzieciach, gdy raz wpadły w jego szpary.

Uciekały.

Elena nie miała pojęcia, co nią kierowało, gdy zrobiła to, co zrobiła potem. Może to była pamięć o własnych dziecięcych nocach spędzonych głodnych i samotnych, a może po prostu myśl o odesłaniu ich z powrotem w burzę wydawała się porzuceniem kawałka samej siebie.

„Patrzcie,” powiedziała cicho, „mam małe mieszkanie w pobliżu. To nie jest nic wspaniałego, ale jest kanapa i koce.”

Dziewczynki wpatrywały się.

„Chcesz… żebyśmy zostały z tobą?” zapytała ostrożnie Lydia.

„Na dzisiaj,” odpowiedziała Elena.

Później zrozumie, że obietnice złożone „na dzisiaj” czasem stają się obietnicami na całe życie.

Pierwsze miesiące były chaotyczne, nieuporządkowane i pełne niepewności.