„Chodźcie,” dodała Elena, obniżając głos. „Tylko po to, żeby się ogrzać.”
Po chwili, która wystarczająco długo trwała, by deszcz przemoczył je wszystkie, najstarsza dziewczynka skinęła głową.
Wewnątrz dinera ciepło otuliło je jak koc. Elena poprowadziła je do budki blisko grzejnika i szybko pobiegła do kuchni, zanim właściciel mógł wrócić z biura i zacząć zadawać pytania.
Z powrotem wróciła z czterema talerzami pełnymi jajecznicy, tostów i parującymi miskami zupy.
Dziewczynki wpatrywały się.
„Jedzcie,” delikatnie zachęcała Elena.
Na początku poruszały się ostrożnie, biorąc małe kęsy, jakby bały się, że jedzenie zniknie, jeśli zjedzą zbyt szybko. Ale głód był silniejszy od wahania i wkrótce talerze były niemal puste.
Najstarsza dziewczynka zatrzymała się w połowie kęsa i spojrzała w górę.
„Dlaczego nam pomagasz?” zapytała.
Elena oparła się o krawędź budki.
„Bo ktoś powinien.”
Dziewczynka lekko zmarszczyła brwi.
„Ludzie zazwyczaj chcą czegoś w zamian.”
Serce Eleny zatonęło przy cichej pewności w jej głosie.
„Nie dzisiaj,” powiedziała. „Dziś jesteście bezpieczne.”
Dziewczynki jeszcze o tym nie wiedziały, ale ta noc miała zmienić życie pięciu osób.
Ich imiona, jak szybko się okazało, to Lydia, Clara, Noelle i Penny.
