„Nie. Powiedziałam mu tylko, że nie jesteś dla niego odpowiednia, że będzie cierpiał, że nie ma pieniędzy i że musi skończyć studia. Widziałam, jak cię zostawił, ale nic mi nie powiedział. Wierzyłam mu. To był mój największy grzech”.
Milczałam.
Nie mogłam jej do końca uwierzyć, ale nie mogłam też jej zaprzeczyć. Minęło zbyt wiele lat, zbyt wiele łez, zbyt wiele wyrzeczeń. Spałam z dzieckiem na piersi w zimnym domu, kalkulując, czy uda mi się kupić kolejną paczkę pieluch albo chleb na dwa dni.
„Wiem, że na to nie zasługuję, ale… chcę poznać Eduarda” – powiedziała cicho.
To wywołało inny rodzaj bólu.
Strach przed utratą dziecka.
Strach przed zmianą jego rzeczywistości.
Strach przed zburzeniem jego świata.
