Kiedy śnieżyca ucichła i droga stała się widoczna, mężczyźni przygotowywali się do odejścia. Chata znów opustoszała i zapadła cisza. Tuż przed odejściem ten, który odezwał się pierwszy, położył na stole schludny plik pieniędzy.
„To za waszą dobroć” – powiedział. „I za to, że nie patrzycie na nas jak na przestępców”.
