„Wybacz mi, ojcze” – powiedziałam łamiącym się głosem. „Nie wiem, co mnie napadło… Zapomniałam, kim jestem”.
Łzy płynęły mi bez przerwy. Czułam się mała, nieszczęśliwa, pusta w środku. Przede mną mężczyzna, który dał mi wszystko, co miał na świecie, powoli cofał rękę, jakby wstydził się mojego dotyku.
„Wstań, dziecko” – powiedział łagodnie jak zawsze. „To nic. Po prostu cieszyłem się, że cię widzę”.
Ale jego głos drżał, a w jego oczach dostrzegłam smutek, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. Cichy smutek człowieka, który kochał za bardzo.
