Błagałam go, żeby został. Przyniosłam mu wodę, przygotowałam mu jedzenie, ale nie chciał. „Mam długą drogę do domu” – powiedział. „A na dworze nie jest jeszcze późno…”
Wyszedł w noc, opierając się na lasce, a ja stałam w drzwiach i patrzyłam, jak odchodzi. Bolało mnie w piersi. Bolało mnie w wstydzie. Zrozumiałem, że całe życie pracowałem na bogactwo, ale ubóstwo w sercu.
Tej nocy nie mogłem spać. Godzinami chodziłem po domu, dotykając rzeczy, o których on nawet by nie śnił: grubego dywanu, ogromnego telewizora, drogich ubrań. A jednak, w całym tym luksusie, było mi zimno.
