Nie wiem, jak długo tak siedziałem. Trzymałem go za rękę, aż poczułem, jak stygnie. Spojrzałem na niego i zdałem sobie sprawę, że cała krew, którą dla mnie sprzedał, teraz płynie w moich żyłach. Że tak naprawdę nigdy nie był „ojczymem”, ale moim prawdziwym ojcem.
Kiedy odprawiłem jego pogrzeb, zapłaciłem za wszystko, ale nie czułem się, jakbym spłacał dług. To było to niewiele, co mogłem zrobić. I tego dnia przysiągłem, że nigdy nie pozwolę mężczyźnie, który wyciągnął do mnie rękę, odejść z pustymi rękami.
Od tamtej pory co roku oddaję krew. I za każdym razem, gdy widzę tę czerwoną torbę, przypomina mi się on – ojciec, który nauczył mnie, że czasami miłość nie jest wypowiadana, ale dawana, kropla po kropli.
