W mieście wynajęła mały pokój na poddaszu od starszej kobiety, która nie zadawała pytań. Za otrzymane pieniądze kupiła sobie proste ubrania i nowy telefon. Zmieniała nazwisko w sieciach, zrywała połączenia jedno po drugim.
Dni mijały powoli, jak przez mgłę. W nocy budziła się przerażona każdym hałasem. Dzień mijał mechanicznie, z oczami wbitymi w ziemię.
Siódmego dnia ktoś zapukał do drzwi.
Irina poczuła, jak serce jej zamarło. Otworzyła kopertę na tyle, żeby zobaczyć.
To był listonosz. Prosta koperta, bez nadawcy.
W środku kartka papieru i kilka odręcznych linijek.
„Wybacz, że nie powiedziałam ci prawdy. Nasz dom nigdy nie był bezpiecznym miejscem. Gheorghe wiedział, ale wolał milczeć. Jego długi to starzy, niebezpieczni ludzie. W noc poślubną przyszli odebrać zapłatę. Gdybyś tam była, wykorzystaliby cię jako zabezpieczenie. Zrobiłam, co trzeba. Żyć dalej”.
Na końcu drżący podpis: Anton.
