Spojrzałam na niego w milczeniu. Trzęsły mi się palce. To nie jego wina, że wychowano go w strachu. Ale to też nie moja wina, że nie mogłam już znieść upokorzeń.
„Wiesz, co boli mnie najbardziej?” – zapytałam. „Że siedziałeś tam i nic nie mówiłeś, kiedy mnie zatłukła na śmierć. Że nic nie mówiłeś, kiedy mi obcięła włosy. Nie jestem twoim wrogiem, jestem twoją żoną”.
Pokręcił głową, zawstydzony.
„Masz rację. Byłam słaba… ale chcę to naprawić”.
Puściłam go i tej nocy siedziałam z mamą na werandzie. Wiatr wiał delikatnie, a w oddali migotały światła miasta.
„Dziecko moje” – powiedziała mama – „miłość nie polega na tym, żeby wszystko znosić. Miłość wymaga też równowagi. Jeśli wracasz, musisz wrócić jako człowiek, który się podniósł, a nie jako człowiek, który upadł”.
Jej słowa utkwiły mi w pamięci.
