„Mam… mam kłopoty. Musisz opowiedzieć paru osobom, jak trafiłam do sierocińca. Proszę, czy to sprawa życia i śmierci?” Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. „Ibi, co się stało, kochanie? Coś ci się stało? Po prostu opowiedz im o nocy, kiedy mnie znaleźli, proszę”. Sebastian nachylił się nad stołem, słuchając uważnie. „To było 23 lata temu” – zatrzeszczał głos zakonnicy z głośnika. „Burzowa noc, 12 grudnia. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Kiedy otworzyłam, nikogo tam nie było, tylko koszyk z dzieckiem owiniętym w ogromną skórzaną kurtkę”.
„Widziałaś kogoś?” – przerwał jej ostro Sebastian. „Kim jest ten mężczyzna?” – zapytała przestraszona zakonnica. „Odpowiedz na pytanie” – rozkazał Sebastian. „Widziałam… widziałam cień” – przyznała siostra Maude. „Mężczyzna biegł w kierunku starej ciężarówki, kulejąc i wyglądając na rannego. Krzyczał coś, zanim samochód odjechał”. „Co krzyczał?” – zapytał Sterling. Teraz, uważając, krzyknął: „Wybacz mi, mój Boże”. I zniknął. Nigdy nie wrócił”. W pomieszczeniu zapadła cisza. Sebastian zamknął oczy. Kulejący mężczyzna. Stara ciężarówka. „Dziękuję, siostro” – wyszeptała Ivy i rozłączyła się, zanim zakonnica zdążyła zadać więcej pytań.
Sterling poluzował krawat, wyraźnie czując się niezręcznie. „To niczego nie dowodzi, Sebastianie. To mógł być każdy. Skruszony ojciec, który porzucił swoją nieślubną córkę. Evely zmarła tamtej nocy” – powiedział Sebastian grobowym głosem – „a dziecko zniknęło”. „Czy ten mężczyzna był na miejscu wypadku, czy ją uratował, czy porwał” – odparł Sterling. „Nie łudź się. Jeśli test DNA da wynik negatywny, pozwę tę dziewczynę za usiłowanie oszustwa i wymuszenia”.
Zapewniam cię, że spędzi następne 10 lat w więzieniu. Poczułam ucisk w żołądku, ale trzymałam głowę wysoko. „Jeśli wynik będzie negatywny, sama pójdę na komisariat” – powiedziała. „Ale jeśli wynik będzie pozytywny, chcę, żebyś przeprosił na kolanach”. Czas płynął boleśnie wolno. Godzina, dwie godziny, trzy godziny. Nikt nie jadł, nikt nie pił. Sebastian stał przed oknem, wpatrując się w światła miasta. Ivy siedziała na sofie, obejmując kolana.
Sterling przeglądał dokumenty na tablecie, ale co chwila zerkał na zegarek. O 3 nad ranem zadzwonił telefon Sebastiana. Dźwięk był drażniący w ciszy pokoju. Sebastian powoli się odwrócił. Na ekranie wyświetlił się napis: Dr Reid. Sebastian wpatrywał się w telefon, jakby to była bomba, która zaraz wybuchnie. Ivy wstała, serce waliło jej jak młotem. Sterling odłożył tablet. Sebastian odebrał i przełączył telefon na tryb głośnomówiący. „Rozmawiaj” – powiedział.
Głos dr. Reida był wyczerpany, ale wyraźny. „Sprawdzałem próbki trzy razy, Sebastianie. Nie chciałem popełnić błędu”. „Cóż” – upierał się Sebastian, zaciskając pięści. „Idealne dopasowanie” – powiedział lekarz. „Na 99,9%, Sebastianie, to twoja córka”. Świat zdawał się zamarć. Sterling upuścił długopis na podłogę. Ibi zakryła usta dłońmi, tłumiąc szloch. Sebastian nic nie powiedział, powoli odłożył słuchawkę i podniósł wzrok. Jego szare oczy, zazwyczaj zimne i twarde jak stal, wypełniły się łzami.
Przeszedł przez pokój trzema długimi krokami. Ibi cofnęła się, zaskoczona intensywnością jego spojrzenia, ale się nie zatrzymał. Sebastian padł przed nią na kolana, czego potężny magnat nigdy nie zrobił przed nikim. „Żyjesz” – wyszeptał łamiącym się głosem, ściskając dłonie Ibi, jakby były jej ostatnią deską ratunku. „Boże, żyjesz”. Abi spojrzała na mężczyznę, którego bała się jeszcze kilka godzin temu, klęczącego i płaczącego u jej stóp. Prawda uderzyła ją z całą mocą.
Nie była sierotą, nie była pomyłką, była czyjąś córką, tato. Słowo wymknęło się jej z ust bez zastanowienia. Dziwne i nowe. Sebastian ukrył twarz w dłoniach córki i zapłakał, uwalniając 23 lata stłumionego bólu. Sterling, blady jak ściana, podniósł teczkę i w milczeniu opuścił pokój, wiedząc, że właśnie był świadkiem cudu, którego nie mógł zaprzeczyć. Sebastian wstał, ocierając łzy grzbietem dłoni.
