Wiadomości leciały jedna po drugiej.
„Oszustwo w Banku Narodowym Zjednoczonego Królestwa”, „Prezydent oskarżony o ukrywanie starych kont”.
Następnego dnia, kiedy policja założyła mu kajdanki, Eduard wciąż miał na sobie ten sam szary garnitur.
Rosa obserwowała z chodnika, trzymając w dłoniach tę samą pożółkłą kopertę.
Nie uśmiechała się, nie płakała. Po prostu patrzyła.
Dla niej to nie było zwycięstwo.
To była spełniona obietnica. Po powrocie do domu położyła kopertę na grobie Sebastiana i wyszeptała:
— Zabrali ci wszystko, ale ja zwróciłam ci honor.
Wiatr powiewał jej kolorowym szalem.
W jej oczach można było dostrzec zmęczenie dziesięcioleci, ale i głęboki spokój.
Wiedziała, że czasem nawet samotna kobieta z płócienną torbą i starą kopertą może obalić całe imperium.
