Przez chwilę myślałam, że słabe światło płata mi figle. Ale nie. To, co widziałam, było tak realne, jak tylko mogło być. Instynktownie cofnęłam się o krok, łapiąc powietrze, a moje ręce drżały.
Pod kocem mocno naciągniętym na moją pierś, skóra Liny była pokryta głębokimi bliznami, starymi śladami, niektóre wciąż czerwone, jak oparzenia. Na plecach, ramionach, a nawet barkach. Wyglądała jak ciało, które przeszło przez piekło.
„Boże… co ci się stało?” wyszeptałam.
Lina wybuchnęła płaczem. Nie tym cichym płaczem, ale głębokim, rozdzierającym serce szlochem, który zdawał się dochodzić z miejsca pozbawionego światła. Upadłam na kolana przy łóżku, niezdolna powiedzieć nic więcej.
„Wybacz mi…” powiedziałam tylko.
