W drzwiach pojawił się mój ojciec. Matka za jego ramieniem. Nieco z boku stał mój brat z miną, którą znałam aż za dobrze: mieszaniną samozadowolenia i pewności siebie, że jest po „właściwej” stronie.
Mój ojciec powiedział krótko, jak wyrok śmierci: „Zasłużyłeś na to. Ślubu nie będzie”.
I tak, na kilka minut mnie to załamało. Osunęłam się na podłogę – nie jak dorosła kobieta, ale jak mała dziewczynka, której na nowo dano do zrozumienia: jej pragnienia nie mają znaczenia, jej wybór jest błędem, a jej radość może zostać odebrana, jeśli komuś innemu będzie to odpowiadać.
