Potem Logan.
Obiecałam zapłacić za naprawę jego samochodu.
Zadzwoniłam do warsztatu.
„Anulujcie moją płatność. Wyślijcie fakturę do klienta.”
Potwierdzili anulowanie. Już nie mój problem.
I wtedy zaczęły się telefony.
Najpierw Bianca, z piskliwym głosem, który mógłby stłuc szkło.
„Co nam wysłałaś? Gdzie są bilety?”
Wzięłam łyk kawy.
„To były ich bilety. Teraz to konfetti.”
„Jesteś szalona! Nolan czekał na nie od tygodni! Obiecałaś!”
„Może powinna nauczyć się marzyć o uczciwości. Taniej wychodzi.”
Klik.
Potem Logan, krzycząc:
„Mówisz poważnie? Piper płacze! Moja żona jest w histerii!”
„Tak — powiedziałam — Teraz wiesz, jak się czuje, gdy dziecko płacze.”
Klik.
Następnego dnia Bianca znowu, w sprawie obozu:
„Powiedziałaś, że anulowałaś płatność! Muszę zapłacić, albo Nolan straci miejsce! Nie możesz tego zrobić!”
„Nie muszę nic robić — odpowiedziałam — Ty jesteś matką. Ty płacisz.”
„Nie mam tych pieniędzy!” — krzyknęła.
