„Gdzie to jest?” – powtórzył. „Gdzie to jest?”
„U mnie” – odpowiedziałem po prostu.
Nastała ciężka cisza. Nie było już poczucia bezpieczeństwa. Tylko strach.
W kolejnych tygodniach sprawy potoczyły się szybko. Prawnicy. Dokumenty. Drogi. Dom pozostał mój. Rachunki również. Wyszedł z dwiema torbami i wzrokiem wbitym w ziemię. Kobieta nigdy więcej się nie pojawiła.
Pewnego ranka stałam na schodach domu z tanią kawą w dłoni, patrząc na góry. Powietrze było czyste. Cisza była prawdziwa. Po raz pierwszy od dawna nie czekałam na nikogo.
Znowu pomalowałam dom. Zmieniłam zasłony. Wyrzuciłam rzeczy, które już tam nie miały miejsca. Powiesiłam na ścianie zdjęcie mnie i moich kolegów z misji, zmęczonych, ale wyprostowanych.
