Każdy z nas wrócił do domu z własną historią. Niektórzy z rozbitych rodzin. Inni po stracie rodziców. Jeszcze inni po prostu dlatego, że nie było nikogo, kto by ich odebrał ze szkoły i nakarmił. A oni nas przyjęli. Bez pytań. Bez warunków.
„Wejdź, dziecko. Mamy miejsce” – mówiła ciocia Maria, stawiając kolejny talerz na stole.
W ich domu zawsze tętniło życie. Hałas. Kolejki do łazienki. Zeszyty w całej kuchni. Krzyki, śmiech, kłótnie i pojednania. Ale nikt nigdy nie czuł się pominięty.
A teraz – szpital.
Bez słowa wszyscy rzuciliśmy pracę. Niektórzy poprosili o urlop. Inni odwołali wyjazdy. Jeszcze inni zostawili dzieci u sąsiadów. Samochody z różnych miast ruszyły w jednym kierunku.
