Moje spojrzenie stwardniało. Rodzice, ci sami, którzy zostawili mnie bez słowa, zaczynali tracić fałszywy uśmiech. Matka nerwowo ściskała dłonie, ojciec odchrząkiwał, jakby próbował zachować resztki autorytetu.
Rozerwałam kopertę drżącymi palcami. Papier pachniał lekko lawendą — znajomy zapach Vivienne. Jej charakter pisma, elegancki i zdecydowany, był niczym głos zza grobu.
„Eleonoro, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że mnie już nie ma. Zostawiam ci swój majątek nie z obowiązku krwi, lecz dlatego, że udowodniłaś, iż jesteś silna, uczciwa i godna. Pamiętaj, twoi rodzice powrócą teraz, jak zawsze — zbyt późno i z wyciągniętymi rękami. Nie jesteś im nic winna. Wszystko, co zostawiłam, należy wyłącznie do ciebie. Zabezpieczyłam dokumenty tak, by nikt nie mógł ich podważyć. Oni nie mają już żadnych praw ani do ciebie, ani do twojego życia. Zapamiętaj: prawdziwą rodziną są ci, których wybieramy, a nie ci, którzy nas porzucają. Z miłością, Vivienne.”
Łzy zamgliły mi oczy. Nie płakałam na pogrzebie, ale teraz, w obecności rodziców, każde zdanie wbijało się w moje serce jak nóż.
— „To… to nie ma mocy prawnej!”, wykrzyknął ojciec i próbował wyrwać mi list z rąk. Mecenas Lambert podniósł grubą teczkę.
— „Panie Martin, wszystkie dokumenty zostały poświadczone notarialnie. Vivienne doskonale wiedziała, co robi. Nie macie państwo żadnych praw — ani do majątku, ani do swojej pełnoletniej córki.”
Matka zaszlochała teatralnie.
— „Eleonoro, popełniliśmy błąd, ale zrobiliśmy to dla twojego dobra… Życie wtedy było zbyt trudne. Chcieliśmy, żebyś miała szansę…”
