Wyciągnęła rękę i wzięła Juszę za rękę. Jego skóra była zimna, a duch wyczerpany.
„Wracaj do swojej szopy, ojcze” – rozkazała. „Zupa jest na palenisku. Jedz i bądź wdzięczny, że duchy tego domu są miłosierne”.
Tego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, malując zachód słońca, którego Zainab nigdy nie zobaczy, ale który czuła jak gasnące ciepło na swojej skórze, Jusza oparł głowę o jej ramię.
„Pewnego dnia wrócą” – wyszeptał. „Chłopiec będzie pamiętał. Posłaniec przemówi”.
„Niech przyjdą” – odpowiedziała Zainab, wodząc palcami po bliznach na jego dłoniach – bliznach po pożarze, bliznach po latach błagania i świeżych zadrapaniach po nocnej operacji. „Żyliśmy w ciemnościach wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak się w nich poruszać. Jeśli przyjdą po lekarza, będą musieli najpierw ominąć niewidomą dziewczynę”.
W oddali rzeka kontynuowała swoją niestrudzoną podróż, torując sobie drogę przez skałę, dowodząc, że nawet najmiększa woda może skruszyć najtwardszą górę, jeśli da się jej wystarczająco dużo czasu.
Powietrze w dolinie rozrzedziło się wraz z nadejściem srogiej zimy, dziesięć lat po nocy krwawego powozu. Kamienny dom powiększył się, dodając małe skrzydło, które służyło jako klinika dla niedotykalnych – trędowatych, bez grosza przy duszy i tych, których miejscy lekarze uznali za „nie do uratowania”.
Zainab poruszała się po izbie chorych z upiorną gracją. Nie potrzebowała oczu, by wiedzieć, że Łóżko Trzecie potrzebuje więcej herbaty z kory wierzbowej na gorączkę, ani że kobieta przy oknie cicho płacze. Słyszała, jak sól uderza o poduszkę.
Jusza był teraz starszy, jego plecy były lekko zgarbione od lat pochylania się nad drżącymi ciałami, ale jego ręce pozostały pewnymi narzędziami mistrza. Żyli w delikatnej, ciężko wywalczonej równowadze – aż dźwięk srebrnych trąb rozproszył poranną mgłę.
Tym razem nie był to pojedynczy powóz. To była procesja.
