Więc nauczyłam się to przełknąć. Nauczyłam się uśmiechać, dziękować i przyjmować każdą odrobinę uwagi, jaką mogłam dostać, bo jakaś część mnie wciąż chciała, żeby tata mnie wybrał.
W tym roku powiedziałam sobie, że będzie inaczej. Mam teraz 26 lat, własne mieszkanie, własną pracę, własne życie. Myślałam, że może jeśli pokażę się jako dorosła osoba, w końcu zaczną mnie traktować jak rodzinę, a nie jak pamiątkę.
Graham zaprosił mnie do mojego przyrodniego brataEthanaKolacja z okazji ukończenia szkoły. Przyszłam wcześniej, ubrana w jedyny strój, w którym czułam się dobrze. Kendra powitała mnie z wymuszonym uśmiechem i powiedziała: „Och, nie wiedziałam, że przyjdziesz”.
„Zostałem zaproszony” – powiedziałem.
Zamrugała, jakby to było niewygodne. „No dobrze. No cóż… nie mieliśmy dla ciebie nakrycia”.
Wcisnęli mnie na końcu stołu, niedaleko kuchni, w miejscu „nadmiarowym”. Kiedy zaczęły się zdjęcia, Kendra pokierowała ludźmi jak kierownik sceny: „Dobra, najpierw tylko najbliższa rodzina”. Odruchowo się cofnąłem.
