Jego spojrzenie.
Uśmiech.
Były jakby… wyuczone.
W domu przywitał mnie zapach świeżych kwiatów i baner: „Witaj w domu, Mamo!”. Mama i siostra przygotowały niespodziankę. Powinnam być szczęśliwa.
A jednak w środku narastał niepokój.
Następnej nocy nie mogłam spać. Paweł powiedział, że wychodzi wyprowadzić psa — ale pies spał zwinięty przy łóżku.
Zeszłam cicho na dół. W gabinecie paliło się światło. Drzwi były uchylone.
Usłyszałam jego głos.
– Nie teraz. Załatwię to po chrzcinach. Wiem, ile jestem winien. Daj mi jeszcze trochę czasu.
Zamarłam.
Podłoga skrzypnęła. Paweł nagle otworzył drzwi i zobaczył mnie.
Uśmiechnął się — sztucznie.
