Andriej zrobił krok naprzód, ale ona uniosła rękę. „Teraz nie mogę cię kochać. Może nigdy. Ale ci wybaczam. Nie dla ciebie. Dla siebie”.
Łza, która spłynęła po jego policzku, wyraziła więcej niż jakiekolwiek słowa.
Następnego dnia Andriej sam zgłosił się na policję. Historia krążyła wszędzie – „Miliarder, który przyznał się po sześciu latach”.
Lina spojrzała w niebo z małego balkonu siostry. Słońce powoli wschodziło i po raz pierwszy od dawna poczuła, że może oddychać. Że ból już nie ściska jej piersi, ale przemienia się w coś nowego – łagodny spokój, zdobyty odwagą.
Bo czasami przebaczenie nie ratuje winnych. Uwalnia tego, kto cierpiał.
Na chwilę świat Liny się zawalił. Nie mogła już nic słyszeć. Nie tykał zegar na ścianie, nie dudnił deszcz w oknie. Tylko jego głos, ciężki, pełen poczucia winy.
„Ty… ty ją zabiłeś?” – wyszeptała, niemal bez tchu.
