Następne dni były mieszaniną gniewu i dezorientacji. Zamieszkała z siostrą w skromnym mieszkaniu w spokojnej okolicy. Próbowała znaleźć spokój wśród suszących się na balkonie ubrań i wieczornych herbat. Ale nie mogła.
Pewnej nocy, smaganej wiatrem i deszczem, ktoś zapukał do drzwi. To był Andriej, przemoczony, z zaczerwienionymi oczami. Trzymał w ręku teczkę. „Podpisałem papiery. Jutro idę na policję. Muszę zapłacić”.
„Dlaczego mi to mówisz?” zapytała chłodno.
„Bo… chcę, żebyś wiedział, że już nie uciekam. Że jeśli jest na świecie tylko jedna osoba, która zasługuje na prawdę, to jesteś nią ty”.
Lina długo mu się przyglądała. Za silnym mężczyzną krył się złamany człowiek, dusza, która prosiła o wybaczenie bardziej milczeniem niż słowami.
Wzięła głęboki oddech. „Moja matka nauczyła mnie, że przebaczenie nie oznacza zapomnienia. Oznacza wolność. Dla mnie i dla ciebie”.
