Była to umowa pożyczki na kwotę 50 tys. dolarów, zabezpieczona prywatnym samochodem Marcusa, z jego podpisem na dole.
„Nigdy tego nie podpisałem” – wyszeptał Marcus.
Zobaczyłem mojego syna siedzącego na ławce w parku z dzieckiem
„Wiemy o tym” – dodał Victor. „To bardzo wysokiej jakości fałszerstwo. Preston zaciągnął dwanaście takich pożyczek na twoje nazwisko u drapieżnych pożyczkodawców. Łączny dług: 1,5 miliona”.
Budowali rusztowanie dla mojego syna. Ich plan: pogrążyć firmę, zrzucić na niego winę za „niewłaściwe zarządzanie” i zostawić go z milionami dolarów długu – i kartoteką kryminalną za oszustwo. Nie chcieli go po prostu wyrzucić, chcieli go pogrzebać.
Wtedy zadzwonił telefon. Tiffany. Dałam Marcusowi znak, żeby przełączył na głośnik.
„Więc, bohaterze, masz już dość?” Jego głos ociekał jadem. „Jaki jest widok ze stacji? A może uciekłeś i schowałeś się za spódnicą mamy?”
