Marcus i ja weszliśmy bocznymi drzwiami. Usiadłem w zasłoniętym loży, obserwując salę. Preston był na scenie, skąpany w świetle. Rozpoczął przemowę o „tradycji”, „honoru” i „ciężarze nazwiska rodzinnego”.
Dałem znak technikowi.
Nagle duży ekran LED za Prestonem zamigotał. Film promocyjny z ciężarówkami i magazynami zniknął. W jego miejsce, przez wysokiej klasy akustykę sali, rozległ się głos Tiffany:
— Ta szalona staruszka dała się nabrać. Mieszkanie jest nasze. Jutro podpisze. A Marcus… niech sobie gnije w więzieniu. To da nam trochę spokoju, dopóki nie załatwimy reszty.
W pokoju zapadła cisza. Preston zamarł. Następnie na ekranie pojawiły się sfałszowane umowy kredytowe, obok wyników analizy pisma odręcznego. Pokazano współrzędne GPS skradzionych ciężarówek, już zajętych przez policję w magazynie w Cicero.
Wstałem i wyszedłem na scenę. Reflektor oświetlił mnie.
„Dobry wieczór, Preston” – powiedziałem, a mój głos rozbrzmiał echem w ciszy. „Jestem tą „starą szaloną kobietą”, o której mówiłeś. I przyjechałem odebrać swoje długi”.
Preston próbował przemówić, ale jego głos był ledwie szeptem.
