Nie wynikało to z natychmiastowej życzliwości. Po prostu coś w tym zdaniu – „Pewnego dnia ci się odpłacę” – zabrzmiało mu dziwnie poważnie. Jak obietnica złożona z szczękającymi zębami.
„Jak masz na imię?” zapytał, zaskoczony, że jego własny głos jest niższy i mniej ostry.
Dziewczyna zawahała się, jakby jej imię było czymś kruchym.
—Maria… a mój młodszy brat ma na imię Diego. Jest chory.
Ricardo słyszał tysiące obietnic: przedsiębiorcy przysięgający wzrost, prawnicy gwarantujący zwycięstwa, politycy sprzedający kontrakty terminowe. Obietnice łamane równie łatwo, jak składane. Ale to było inne. María nie składała obietnic z własnej korzyści. Obiecała, żeby nie czuć się niewidzialną.
„Zapłacisz mi?” powiedział bez kpiny, jakby to była absurdalna negocjacja.
—Tak — odpowiedziała bez namysłu. — Kiedy dorosnę.
Ricardo poczuł dziwne poruszenie w piersi. To nie była litość. To nie był tani sentymentalizm. To było… uznanie. Determinacja. Odwaga, której nie uczy się w żadnej sali konferencyjnej.
Zerknął w stronę rogu. Był tam otwarty mały sklepik, migały świetlówki, unosił się zapach słodkiego chleba zmieszany z tanim detergentem.
—Chodź tutaj—rozkazał, a w jego głosie dało się wyczuć coś innego, jakby w końcu wypowiedział słowo, które miało znaczenie.
