Przełknęła ślinę.
„Nie rozmawialiśmy od dwóch lat. Myślała, że zrujnowałem sobie życie”.
James słuchał bez przerywania.
„To wymaga odwagi” – powiedział, kiedy skończyła. „Wychowywanie dziecka w pojedynkę. Bycie dla rodziny, nawet gdy jest to skomplikowane”.
„Nie znasz mnie” – odpowiedziała.
„Obserwowałem cię od startu” – odpowiedział łagodnie. „Sposób, w jaki przepraszałaś nieznajomych. Sposób, w jaki trzymałaś Sophię, nawet gdy byłaś przytłoczona. To mówi samo za siebie”.
Rachel odwróciła się.
„A co z tobą? Nadal nie powiedziałeś, co robisz.”
„Pracuję w biznesie” – odpowiedział wymijająco. „I czasami wolę ekonomię. Spotyka się wtedy więcej prawdziwych ludzi”.
„To nie jest najlepsza odpowiedź.”
Uśmiechnął się, ale nie rozwinął tematu.
Gdy samolot zniżał lot, Rachel poczuła niespodziewany smutek.
„To chyba pożegnanie” – powiedziała.
„Właściwie” – odpowiedział James, sięgając do kieszeni kurtki – „miałem nadzieję, że ci to dam”.
Podał jej kremową wizytówkę.
James Whitmore
