Potem głosy dzieci, pospieszne kroki, płacz dziecka.
Drzwi powoli się otworzyły.
Mężczyzna, który się pojawił, nie był nieskazitelnym Carlosem, którego widywała każdego ranka w biurze. Trzymając dziecko na ręku, ubrany w starą koszulkę i poplamiony fartuch, z rozczochranymi włosami i głębokimi cieniami pod oczami, Carlos zamarł na jej widok.
„Pani Mendoza…?” W jej głosie słychać było nutę strachu.
—Przyszłam zobaczyć, dlaczego w moim biurze jest dziś tak brudno, Carlosie — powiedziała z dreszczem, który przeszył powietrze.
Laura próbowała wejść, ale on instynktownie zablokował jej drogę. W tym momencie przenikliwy krzyk dziecka przerwał napięcie. Nie pytając o pozwolenie, Laura otworzyła drzwi.
Wnętrze pachniało zupą fasolową i wilgocią. W kącie, na starym materacu, dziecko, które miało zaledwie sześć lat, drżało pod cienkim kocem.
Ale to, co zatrzymało serce Laury – organ, który uważała za stworzony z czystej kalkulacji – to to, co zobaczyła na stole w jadalni.
