Dojadając maminy kisz z łososiem, mąż oznajmił — od jutra mamy osobny

Pierwsze dni chodziła jak we mgle. Sprawdzała telefon — na koncie zostało niemal nic, starczy na tydzień, jeśli będzie oszczędzać. Arsienij teraz milczał przy śniadaniu, wychodził rano, wracał późno. Czasem rozmawiał półgłosem przez telefon w korytarzu. Pewnego dnia Irina usłyszała z głośnika kobiecy śmiech — lekki, dźwięczny. Nie zapytała. Po prostu zapamiętała.

Po tygodniu zarejestrowała się na platformie freelancowej. Projektowanie wnętrz, wizualizacje — coś, co robiła z zamkniętymi oczami. Pierwsze zlecenie przyniosła matka.

— Moja koleżanka robi remont. Pomożesz z układem pomieszczeń?

Zapłacili niewiele, ale to były jej własne pieniądze. Irina patrzyła na cyfry na ekranie i czuła, jak w środku coś twardnieje, chłodnieje, zaciska się w pięść.

Po miesiącu zleceń było już więcej. Pracowała nocami, kiedy Lew spał. Arsienij wciąż niczego nie zauważał — przychodził, jadł kolację w swoim pokoju, czasem na weekend gdzieś wyjeżdżał. Mówił „spotkanie z kolegami” i nie patrzył w oczy.

Aż pewnego dnia zobaczyła jego tablet.

Leżał na stole, ekran się nie wygasił. Arsienij poszedł pod prysznic, a Irina przechodziła obok. Rzuciła okiem. I zatrzymała się.

Korespondencja. Z kimś o imieniu Stella.