Sebastian skinął głową i zrobił krok do wyjścia, ale w jego nozdrzach wciąż czuć było słaby zapach zupy jarzynowej. Nie był to wyrafinowany zapach, ale prosty, ciepły, który przypominał mu dzieciństwo. Kuchnię matki, kiedy życie nie polegało na pieniądzach i pozorach.
— Co zawiera ta zupa? — zapytał, niemal nie zdając sobie z tego sprawy.
— Ziemniaki, marchew, trochę pietruszki i kości kurczaka, dużo ugotowane. To przepis mojej matki. Gotowała ją, kiedy byliśmy mali i chorzy.
Sebastian poczuł dziwne uczucie.
— Czy możesz ugotować drugi garnek? — zapytał. — Jasne, proszę pana.
Dwie godziny później zapach zupy wypełnił cały dom. Elena wniosła mały talerzyk do pokoju dziecka. Andriej siedział w łóżeczku, z szeroko otwartymi, zmęczonymi oczami. Gabriela wzruszyła ramionami, bezradna.
Ale kiedy para zupy uniosła się w powietrze, dziecko odwróciło głowę. Lekko poruszyło ustami. Elena podeszła powoli, a łyżeczka drżała.
— Chodź, kochanie… to tylko łyżeczka — wyszeptała.
