Świat się zatrzymał. Poczułem, jakby marmurowa podłoga otworzyła się pod moimi stopami. Valeria, zdezorientowana, puściła moje ramię. Ochroniarze otoczyli Marianę ochronnym kręgiem, a w międzyczasie pojawił się sprzedawca w białych rękawiczkach, niosąc jedwabne pudełko z dodatkową biżuterią.
Gardził swoją byłą żoną, bo była „sprzątaczką” i nie zdawała sobie
Mariana westchnęła i zostawiła ściereczki na wózku. Rozpuścił włosy, a ten ruch sprawił, że szary uniform zdawał się przemieniać w królewską suknię. „Dziękuję, Don Ricardo” – powiedziała z typową dla siebie prostotą. „A tak przy okazji, dopilnuj, żeby personel sprzątający otrzymał premię, na którą się umówiliśmy. To ciężka praca i zasługują na to, by traktować ich z godnością, o czym niektórzy klienci zdają się zapominać”.
Spojrzał na mnie ostatni raz. W jego oczach nie było triumfu, tylko ostatnie pożegnanie. „Alejandro” – powiedziała, a jej głos brzmiał jak głos kogoś mówiącego z wysokości, której nigdy nie dosięgnę – „sukienka nie pasuje do kategorii. Kategoria jest oferowana w środku. Możesz kupić całe centrum handlowe, ale i tak pozostaniesz tym małym człowieczkiem, który musi się ośmieszyć, żeby poczuć się ważnym. Zachowaj bilety. Przydadzą ci się, kiedy twoja firma zbankrutuje, co, nawiasem mówiąc, nastąpi za jakieś trzy dni, według raportów, które wczoraj dostałem od zarządu”.
