Patrzyła na Swietłanę wyczekująco, z tą mieszanką uniżoności i żądania, której Swietłana tak w niej nienawidziła. W jej spojrzeniu było: „No, powiedz ‘tak’ — i może na jakiś czas dam ci spokój”.
Swietłana powoli upiła łyk wody.
— Marino Witaljewno, rozumiem panią. Ale teraz nie możemy. Mamy zaplanowany większy zakup i wszystkie wolne środki są już rozdysponowane.
Na twarzy teściowej nie drgnął ani jeden mięsień. Tylko powoli oparła się o oparcie krzesła. Cała starcza łagodność, udawana życzliwość zniknęły natychmiast. Przebiło się coś drapieżnego, złego — coś, co zwykle ukrywało się pod warstwami westchnień i narzekań. Oczy jej się zwęziły, a kąciki ust powędrowały w dół.
— A więc tak — wysyczała przez zęby. — Wiedziałam. Od ciebie pomocy się nie doczekasz. Skąpa. Zawsze byłaś skąpa. Myślisz, że Lioszeńka się nie dowie, jak upokorzyłaś jego matkę? Odmówiłaś w takiej drobnostce. On nie pozwoli krzywdzić swojej mamy. Zobaczymy, jak zaśpiewasz, kiedy on dokona wyboru.
Groźba zawisła w powietrzu kuchni, gęsta i trująca jak opary rtęci. Swietłana tego się spodziewała. Wiedziała, że za fasadą udawanej słabości i skarg na emeryturę kryje się właśnie ten mechanizm — prymitywny, ale latami doszlifowany szantaż.
