— Teraz tak.
Następnego ranka Jana wezwała fachowca. Wymieniła wszystkie zamki — w drzwiach wejściowych. Stare klucze wyrzuciła. Nowe schowała. Tego samego dnia złożyła pozew o rozwód.
Dymitr próbował dzwonić. Jana nie odbierała. Potem przyszły wiadomości — długie, pełne usprawiedliwień i obietnic. Jana kasowała je, nie czytając.
Walentyna Pietrowna przyjechała tydzień później. Zadzwoniła do drzwi. Jana spojrzała przez wizjer. Nie otworzyła.
— Janochka, otwórz! Musimy porozmawiać!
Jana milczała.
— Janochka, no co ty! Dimochka się martwi! On cię kocha!
Cisza.
— Otwórz, wiem, że jesteś w domu!
Jana odwróciła się i poszła w głąb mieszkania. Założyła słuchawki, włączyła muzykę. Walentyna Pietrowna postała pod drzwiami pół godziny, potem odeszła.
