Ion źle spał tej nocy. Ciągle zastanawiał się, co dziewczyna ukrywa. Następnego ranka, kiedy Maria wsiadła do autobusu, miała podwinięte rękawy do dłoni, mimo że nie było zimno. Nie mogła zignorować czegoś takiego. W porze lunchu odebrała telefon ze szkoły. To był psycholog.
— Panie Munteanu… powinien pan wiedzieć, że dobrze pan zrobił, przynosząc bilet. Maria powiedziała nam kilka rzeczy. Niewiele, ale wystarczająco, żebyśmy zrozumieli, że dom nie był dla niej bezpiecznym miejscem.
Ion poczuł, jak ta wiadomość go uderza. Oparł czoło o ścianę i zamknął oczy. Nie chciał słuchać szczegółów. Nie musiał. Jedno było pewne: dziewczyna potrzebowała pomocy.
W kolejnych dniach władze zadzwoniły, a szkoła rozpoczęła procedurę. Maria została tymczasowo przeniesiona do domu ciotki w pobliskiej wiosce. Jej poranki były teraz inne: wsiadała do autobusu z czystszymi, mniej przestraszonymi oczami. Nadal nieśmiała, nadal milcząca, ale bez łez, które kiedyś spływały jej po twarzy.
Pewnego ranka, po prawie tygodniu milczenia, Maria zatrzymała się przy fotelu kierowcy i wysiadła.
— Panie Ionie… dziękuję — powiedziała cicho, niemal szeptem.
