„Cieszę się” – wyszeptałem do niej. „Bo mam inne”.
Odwróciłem się i wszedłem do domu. Na podwórku zapadła cisza. Zamykając drzwi, usłyszałem, jak woła:
„O czym ty tam mówisz? Jaki dowód?”
Ale nie odpowiedziałam.
Poszłam na górę do sypialni, gdzie wszystko wciąż wydawało się pełne Adriana. Jego ślubny garnitur wisiał w szafie, a na stoliku nocnym stało nasze zdjęcie z dnia, w którym wprowadziliśmy się do tego domu – domu, na który pracował całe życie. Wyjęłam z szuflady dokumentację medyczną. Była tam, z podpisem lekarza i wynikami. Całkowita sterylność.
Zeszłam z powrotem na dół, trzymając dokumentację w dłoni, i położyłam ją na stole obok nietkniętej lemoniady.
„Oto prawda” – powiedziałam głośno, tak żeby wszyscy usłyszeli.
Cassandra zamarła. Jej oczy się rozszerzyły.
„Adrian nie mógł mieć dzieci” – kontynuowałam. „To jest dokument, który to potwierdza”.
Wśród krewnych rozległ się szmer. Moja mama upuściła talerz.
Cassandra cofnęła się o krok, zataczając się.
