„Kłamiesz!” – wyszeptała.
„Nie. „Kłamiesz” – powiedziałam zimnym głosem. „Chciałaś ukraść mi dom, ale potępiłaś własne kłamstwo”.
Wybuchnęła płaczem. Próbowała mi wytłumaczyć, ale nikt jej nie słuchał.
Wtedy poczułam, jak ciężar mojego żalu ustępuje, przynajmniej trochę. Po raz pierwszy od śmierci Adriana wzięłam głęboki oddech.
Moja mama podeszła bliżej i mnie przytuliła.
„Och, moja droga dziewczynko…”
„Wszystko w porządku, mamo” – powiedziałam. Prawda zawsze wychodzi na jaw.
Cassandra wyszła zawstydzona, trzymając dziecko w ramionach. Nie widziałam jej miesiącami.
W domu panowała cisza. Wieczorami przechadzałam się po pokojach i dziwnie czułam, że Adrian wciąż tam jest, gdzieś tam się uśmiecha, zadowolony, że nie pozwoliłam się stratować.
