Odłożyłam telefon i spojrzałam na swoje dłonie. Spokojne. A przecież jeszcze rok temu po takiej rozmowie już biegałabym po mieszkaniu, pakując torbę, zamawiałabym taksówkę, żeby zdążyć nagrzać dom przed przyjazdem „drogich gości”.
Żeby nie urazić. Żeby być dobrą.
Znasz to uczucie? Kiedy wszystko w środku protestuje, a usta same układają się w uśmiech: „Oczywiście, przyjeżdżajcie, akurat upiekłam ciasto”.
My, kobiety naszego pokolenia, wychowywano na „wygodne”. Uczono nas, że „lepszy lichy pokój niż dobra kłótnia”.
Ale czasem życie stawia sytuację, w której trzeba wybrać: albo pozwolisz im ostatecznie usiąść sobie na karku, albo przypomnisz sobie, że masz charakter.
Wstałam, podeszłam do sekretarzyka i wyjęłam teczkę. Na wierzchu leżała umowa z 23 grudnia.
Tydzień temu sprzedałam daczę.
Sprzedałam szybko, mężczyźnie, który szukał samotności.
Nie powiedziałam Irinie ani słowa. Wiedziałam: gdybym wspomniała o sprzedaży, natychmiast zleciałaby się cała rodzina. Zaczęłyby się krzyki o „pamięci przodków”, o „jak możesz pozbawiać dzieci powietrza”, o „to przecież też było Wołodii”.
Zerwaliby transakcję. Zmusiliby mnie do poczucia winy.
