Nowy właściciel, Oleg Pietrowicz, emerytowany wojskowy, wydał mi się człowiekiem twardym, ale sprawiedliwym. Podczas oględzin zapytał o ogrodzenie.
— Nie lubię gości — rzucił krótko, podpisując protokół. — Mam poważnego psa. Potrzebuję ciszy.
Wtedy uczciwie uprzedziłam:
— Krewni mogą jeszcze z przyzwyczajenia przyjechać.
Tylko się uśmiechnął:
— To już mój problem, Jeleno Siergiejewno. Własność prywatna to własność prywatna.
I oto teraz dwa samochody, wypchane sałatkami i pewnością własnej racji, podjeżdżały pod jego bramę.
Telefon ożył dokładnie po godzinie piętnastu minutach. Dzwoniła Irina.
Wzięłam głęboki oddech, wyprostowałam ramiona i odebrałam.
— Lena! — w słuchawce to nie był zwykły krzyk, to był pisk zmieszany ze szczekaniem dużego psa i męskim basem w tle. — Lena, co tu się dzieje?!
— Co się stało, Iro? — mój głos zabrzmiał spokojnie.
