— Nie ma kluczy! Zamki są inne! Zaczęliśmy pukać, a tam… tam wyszedł jakiś facet! W mundurze! Z ogromnym psem! On mówi, że to jego dom! Lena, on jest jakiś dziwny! Dzwoń po policję, boimy się wysiąść z samochodów!
— On nie jest dziwny, Iro — powiedziałam, patrząc na swoje odbicie w ciemnym oknie.
— A kim?! Kim on jest?! Dlaczego nie wpuszcza nas do NASZEGO domu?!
— Bo to już nie jest nasz dom. Sprzedałam go.
Cisza w słuchawce była tak gęsta, że wydawało mi się, iż słyszę, jak w głowie Iriny zgrzytają myśli, próbując pojąć to, co usłyszała. W tle pies nadal wściekał się.
— Co?.. — wyszeptała. — Jak to sprzedałaś? Komu? A my?..
— A wy, Iro, stoicie przed cudzą bramą. I radziłabym wam odjechać, zanim Oleg Pietrowicz wypuści psa z kojca. To człowiek surowy, żartów nie lubi.
— Ty… ty… — Irina łapała powietrze. — Nie mogłaś! Przecież jesteśmy z dziećmi! Mamy pełny bagażnik jedzenia! Dokąd my teraz?! Trzydziesty grudnia! Lenka, jesteś bezwstydna! Ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?! Przecież jesteśmy rodziną!
