— Dzięki za gościnę.
— Przestań przychodzić z fałszywymi zdjęciami — zbeształa go żartobliwie.
— Już nie przyjdę.
Spojrzała na Julię.
— Następnym razem przyjdę… ale bez garnituru.
Julia się uśmiechnęła.
— Ja też, bez filtrów.
Kiedy autobus odjechał z dworca, Lenuta spojrzała na córkę. Nie była już ponura. Nie wyglądała już jak dziecko.
— Mamo… — powiedziała powoli Julia — Myślę, że czasami trzeba zrobić z siebie idiotkę, żeby znaleźć coś prawdziwego.
Lenuta skinęła głową.
— Prawda nie potrzebuje Photoshopa.
Dwa miesiące później Marian wrócił.
Bez muszki.
Z prostymi kwiatami z targu.
Nie mieli hucznego wesela. Nie spieszyli się też.
Zaczęli od częstych podróży między wsią a miastem.
Ze szczerością.
Z ratami płaconymi na czas.
