— Luda, co ty wyprawiasz? — Walera patrzył na górę jedzenia z przerażeniem i głodną zazdrością. — Zamówiłaś dostawę? Za sto dwadzieścia tysięcy czy co?
— Nie, tylko za pięć. Z twojej karty.
Wzięłam kawałek węgorza, porządnie macnęłam w sosie i włożyłam do ust. Pyszne. Niewiarygodnie pyszne. I zupełnie mnie nie obchodziło, że nie żuje mi się zbyt wygodnie. Delektowałam się każdym ruchem.
— A dla mnie? — Walera przełknął ślinę. — Ja też chcę jeść. Dobę nic nie jadłem.
— Tobie nie wolno — przeżułam i sięgnęłam po kolejny kawałek. — Przecież jesteś na diecie. Przy przeziębieniu to szkodzi. Tobie potrzebny jest rosół.
— To daj rosół!
— Wylałam. Zapomniałeś? Nowy ugotujesz sobie sam.
— Ja?! — prawie się zakrztusił. — Ja ledwo wstaję!
— Walera — spojrzałam mu w oczy. Spokojnie, bez złości.
— Wczoraj o 18:45 byłeś na tyle rześki, żeby taszczyć silnik ważący trzydzieści kilo. Wniosłeś go na czwarte piętro bez windy. To garnek z wodą też na pewno podniesiesz.
Otworzył usta, żeby zaprotestować, ale zamilkł. Data i godzina na paragonie odebrały mu prawo do przedstawienia.
