15.11.2025. 18:45.
Wczoraj.
Wczoraj wieczorem, kiedy wrócił z pracy, trzymając się za serce, i powiedział: „Ludoczko, dreszcze mnie biorą, chyba się przeziębiłem, nie mam siły nawet butów zdjąć”. A ja się wtedy przestraszyłam, biegałam po herbatę z malinami, mierzyłam ciśnienie…
A on się okazuje, że godzinę wcześniej targał trzydziestokilogramowy silnik.
Ale najgorsze nie było nawet to. Zimno, o wiele bardziej przenikliwe niż listopadowy wiatr, wspięło mi się po plecach.
Znałam tę sumę. Odkładałam ją przez półtora roku.
Ukradziony uśmiech
To były moje zęby.
Moje skomplikowane leczenie — trzy zęby, na które odkładałam, przekładałam terminy, znosiłam dyskomfort, bo „teraz nie czas”, „najpierw naprawmy samochód”, „dacza potrzebuje dachu”.
Tydzień temu wypłaciłam wszystkie oszczędności z lokaty i włożyłam gotówkę do niebieskiej koperty w szafie z bielizną. Walera wiedział. Umówiliśmy się: w poniedziałek idę do kliniki wpłacić zaliczkę.
Powoli, jak we śnie, poszłam do sypialni, otworzyłam szafę, wyjęłam pudełko z pościelą. Niebieska koperta tam leżała.
Pusta.
