Przeczesał włosy dłonią, wahając się.
— Bo tak jak ty, kiedyś byłam na krawędzi. I nie chcę, żeby ktokolwiek inny odszedł, podczas gdy ja miałam szczęście, że mnie powstrzymano.
Jego historia uderzyła ją jak dzwonek alarmowy.
— Chodź, wejdźmy na chwilę do środka. Napijmy się herbaty. To nie koniec świata dzisiaj.
Weszli do sklepu. Ana wciąż się trzęsła, ale poczuła cień bezpieczeństwa, którego nie czuła od lat. Marius kupił jej gorącą herbatę i sernik.
— Nie musisz mi płacić — powiedział, kiedy Ana próbowała wyjąć kilka lejów z jej kieszeni.
W tym momencie uświadomiła sobie, jak daleko zaszła: nie miała domu, rodziny, przyjaciół… ani nawet godności.
— Ana, posłuchaj mnie — powiedział Marius, patrząc jej prosto w oczy. Twoje życie się nie skończyło. Po prostu upadłaś. Wszyscy ludzie przechodzą przez upadki: jedni się chowają, inni wstają, a bardzo niewielu prosi o pomoc. Ale ci, którzy wstają… stają się dwa razy silniejsi.
Kobieta przygryzła wargę, próbując ponownie powstrzymać łzy.
