Ana spuściła wzrok.
„Przeżyła” – powiedział. „Przeżyła jeszcze rok. Zostawiła cię, bo nie mogła oddychać. Była w ciąży. Urodziła Sofię w szpitalu państwowym w Ploeszti. Nie chciała pieniędzy. Nie chciała twojego imienia. Chciała tylko spokoju”.
Robert poczuł pieczenie w piersi.
„A naszyjnik?”
„Założył jej go na szyję, kiedy umarła. Tym razem… naprawdę” – powiedziała Ana ze łzami w oczach. „Powiedział mi, żebym nikomu go nie dawała. Nigdy”.
Cisza między nimi była ciężka, pełna niedopowiedzeń.
„Dlaczego uciekasz?” – zapytał Robert.
Ana westchnęła.
„Bo życie nie jest łaskawe dla tych, którzy nie mają pieniędzy. Bo Sofia potrzebuje leczenia. Bo moja pensja ledwo wystarcza. Bo się boję”.
Robert spojrzał na wnuczkę. Na anioła ze złamanym skrzydłem na jej szyi.
Potem zrobił coś, czego nikt by się po nim nie spodziewał.
