Jego głos stał się mały. „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”
Nie zamierzałam mówić całej prawdy. „Bo nie musiałeś wiedzieć” – powiedziałam. „I bo chciałam małżeństwa, a nie osoby na utrzymaniu.”
Duma Trenta próbowała się podnieść. „Skoro miałaś takie pieniądze, dlaczego tak żyłaś?”
„Bo mogę” – powiedziałam. „I bo to mnie chroniło. Ludzie inaczej zachowują się przy pieniądzach.”
Oddech Trenta znów stał się chaotyczny. „Dobrze. Dobrze. Możemy to naprawić” – powiedział szybko. „Nie miałem na myśli tego, co powiedziałem. Byłem zestresowany, mama dzwoniła—”
„Nie” – przerwałam mu. „Miałeś na myśli. Powiedziałeś to na głos.”
Naomi przesunęła w moją stronę kolejny dokument: pilny wniosek i zawiadomienie o wyłącznym użytkowaniu.
Głos Trenta opadł do szeptu. „Proszę” – powiedział. „Po prostu każ mu odejść.”
Spojrzałam na Naomi, potem na okno hotelowe i z powrotem na telefon.
I powiedziałam zdanie, którego Trent nigdy nie spodziewał się usłyszeć od „chorej suki”:
„Spakuj torbę” – powiedziałam spokojnie. „Bo to ty wyprowadzasz się.”
