Zmusiłem się do ruchu.
„Na górę” – wyszeptałem. „Chodźmy na górę. Cicho”.
Przemieszczaliśmy się po domu jak złodzieje w naszym własnym życiu. Złapałem buty Lily przy schodach i wsunąłem je na nogi, nie wiążąc sznurówek. Nie zapaliłem żadnego światła. Nie trzasnąłem żadnymi drzwiami. Nie pozwoliłem, by strach wydał choćby jeden dźwięk.
W naszej sypialni zamknąłem drzwi na klucz; stary nawyk, stara wygoda. Potem podszedłem prosto do okna. Moskitiera tam była. Okno było zamknięte. Ale kiedy podniosłem żaluzje, zaparło mi dech w piersiach.
Na zewnątrz, na podjeździe, samochód Dereka – ten, którym rzekomo miał jechać na lotnisko – wciąż tam stał. Nie wyjeżdżał. Był zaparkowany idealnie, jak zawsze, jakby nigdy nie wyjeżdżał.
Lily zakryła usta dłonią, żeby stłumić hałas. Łzy cicho spływały jej po policzkach.
„Mamo” – mruknął bezgłośnie.
Przyłożyłam palec do ust. W głowie gorączkowo analizowałam opcje: tylne drzwi, garaż, okna. Ale system znowu zapiszczał – słabo, z oddali – z dołu.
Potem kolejny dźwięk: ciche, mechaniczne buczenie. Drzwi garażu. Otwierały się.
