W ciągu następnych kilku dni mój dom – niegdyś moja oaza spokoju – stał się dla mnie źródłem pobudki, odrabiania lekcji, zmywania naczyń, zazdrości rodzeństwa i nocnych płaczów. Mój laptop stał się niebezpiecznym przedmiotem, bo nie mogłam go otworzyć bez usłyszenia: „Elena zabrała mi ołówek!”, „Tudor rozlał wodę!”, „Jestem taaaka głodna!”.
Zaczęłam mniej spać, pracować krótkimi seriami, dużo gotować i powtarzać sobie w głowie jedno: Tak się dłużej nie da.
Ale oprócz chaosu odkryłam coś, czego się nie spodziewałam.
Pewnego wieczoru, siedząc na dywanie i grając „Country, Country, We Want Soldiers”, zobaczyłam, jak się śmieją. Serio. Z głębi serca. I wtedy zdałam sobie sprawę, że tym dzieciom nie brakuje luksusów, ale raczej poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego.
Ich życie, prawdopodobnie od dawna, toczyło się bez stabilnego dorosłego.
I wtedy zmieniłam strategię.
Nie byłam już „tymczasową drugą matką”.
