— „Ty? Partnerze? Tutaj?”
— „Tak, Ramono. Ja”.
W tym momencie pojawił się menedżer. Elegancki mężczyzna z nieskazitelnym uśmiechem.
— „Pani Proud, witamy ponownie! Przepraszam za zamieszanie. Apartamenty VIP są gotowe. Chcielibyśmy osobiście panią oprowadzić”.
Ramona odwróciła się do niego.
— „VIP? Dla niej? Masz na myśli… Olivię?”
Menedżer spojrzał na nią uprzejmie, ale z przebijającą powietrze stanowczością. — „Pani Mândru jest jedną z naszych ważnych współpracowniczek. Każdy członek jej rodziny jest mile widziany, ale rezerwacje robi się osobno. Ma pełny dostęp, gdziekolwiek zechce”.
Poczułam, jak cała niesprawiedliwość, nagromadzona przez te lata, zaczyna się rozpływać. Nie dlatego, że chciałam się zemścić, ale dlatego, że w końcu ktoś spoza rodziny dostrzegł prawdę.
